Fractal

✔ Δήμος Σκουλάκης: «Η ζωγραφική είναι η δικαιολογία ύπαρξης μου» // Συνέντευξη στον Γιώργο Δουατζή

(Η συνέντευξη δόθηκε το 2006 // Ο Δήμος Σκουλάκης απεβίωσε την 10η Δεκεμβρίου 2014)

 

Η σειρά παλαιότερων συνεντεύξεων του Γιώργου Δουατζή με ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, τις οποίες δημοσιεύει το Fractal, έχουν στόχο την καταγραφή της ζωής και των απόψεων προσωπικοτήτων που σημάδεψαν με το έργο τους το σύγχρονο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η επαναδημοσίευσή τους σε ηλεκτρονική μορφή κάνει ευκολότερη την πρόσβαση σε ένα ενδιαφέρον υλικό με διαχρονική αξία.

 

skoulakis_1

 

Όταν μιλάς με τον Δήμο Σκουλάκη, το νιώθεις. Αυτός ο δημιουργός έζησε το πάθος. Γεύτηκε με ένταση τη χαρά της δημιουργίας. Τον έρωτα. Την απόρριψη. Την αναγνώριση. Την κόλαση της εξάρτησης από το αλκοόλ και την απεξάρτηση. Τις αυταπάτες και τους μύθους της ζωής, της τέχνης, της πολιτικής. Για να γκρεμίσει τέλος τα είδωλα, ψάχνοντας εναγώνια τις ψηφίδες, που συνθέτουν το σημερινό πορτρέτο. Ενός από τους σημαντικούς έλληνες ρεαλιστές ζωγράφους.

Το εικαστικό σύμπαν του Σκουλάκη έρχεται να μας κατακλύσει με εικόνες, στην αναδρομική έκθεση του στο Μουσείο Φρυσίρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2006. Ως τότε, ας αφεθούμε στον αποκαλυπτικό, βαθιά ανθρώπινο λόγο του.

 

skoulakis_2

 

-          Γιατί ζωγραφίζετε;

-          Είναι η δικαιολογία ύπαρξης μου.

 

-          Γιατί ζωγραφική;

-          Λόγω μικροβίων Τέχνης, κυρίως από δύο θείες μου… μικροβιοφόρες. Η θεία Σοφία, με τρέλαινε με ιστορίες για το Παρίσι και για Πικάσο, Σαγκάλ, Μοντιλιάνι, Σουτίν και άλλους. Η θεία Κατίνα Παπαστεφάνου, μεγάλη  μοδίστρα, συναναστρεφόταν ανθρώπους της Τέχνης. Ήρθε η Μαρίκα Κοτοπούλη με τον Γιάννη Τσαρούχη, νέο σκηνογράφο τότε. Με ρώτησε η Κοτοπούλη, γύρω στα δώδεκα ήμουν, «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» και της απάντησα με αυτοπεποίθηση, ζωγράφος. Τότε άρχισε να φωνάζει στον Τσαρούχη « Γιάννη τρέχα. Ένας συνάδελφός σου». Που να φανταζόταν ότι μετά από χρόνια θα έκανα σειρά πορτρέτων του που θα τον ενθουσίαζαν…

 

-          Πώς αντέδρασε ο Τσαρούχης;

-          Του έδειξα το μπλοκ μου. Μου είπε: «Καλά είναι αυτά που κάνεις, αλλά παράτα τις αντιγραφές. Να σπουδάσεις ζωγραφική. Να ταξιδέψεις. Ζωγράφισε από τη φύση, βάλε ένα καθρέφτη και ζωγράφισε το πρόσωπό σου».

 

-          Πώς έγινε δάσκαλος σας ο Παπαλουκάς;

-          Το εργαστήρι του ήταν στη γειτονιά μου. Εντυπωσιάστηκε, που αντί να παίζω, καθόμουν ώρες και τον κοίταζα να δουλεύει και άρχισε να μου κάνει μαθήματα σχεδίου. Εκεί ανακάλυψα κάτι μυθικό. Τις αρμονικές χαράξεις, οι οποίες υπάρχουν πάντα κάτω από το έργο. Ο Παπαλουκάς με έπεισε να μπω στην Σχολή Καλών Τεχνών, διότι «χωρίς γνώσεις, δεν μπορείς να είσαι ζωγράφος».

 

skoulakis_8

 

-          Πράγμα που έγινε…

-          …μετ΄ εμποδίων και με βαθιά πίκρα.

 

-          Γιατί;

-          Όταν ανακοίνωσα στον πατέρα μου την πρόθεση να πάω στην Καλών Τεχνών και να γίνω ζωγράφος, μου λέει: «Δηλαδή θα γίνεις ομοφυλόφιλος» επηρεασμένος από τον Τσαρούχη τον οποίο γνώριζε. Του είπα: Μα ο Παπαλουκάς δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Και μου απαντά, «ναι αλλά θα πεινάσεις, σαν κι αυτόν. Ξέχασε το. Θα δώσεις στη Σχολή Ευελπίδων». Ενοχλήθηκε τόσο, που άρχισε να σπάει τα τελάρα, τους πίνακες που είχα στο δωμάτιο μου, να πετάει τα χρώματα στο πάτωμα, να τα πατάει. Κοίταγα τα πατημένα σωληνάρια. Σαν πτώματα ήτανε. Μικρά πτωματάκια… Με πιάσανε τα κλάματα. Σκεφτόμουν έντονα την αυτοκτονία. Έλεγα πως αν δε γίνω ζωγράφος, δεν έχει νόημα να ζω.

 

-          Μετά;

-          Η συμπαράσταση ήρθε από τη μάνα και κυρίως από τη θεία μου την Παπαστεφάνου. Κανόνισαν κι έφυγα για το Παρίσι. Εκεί έπαιρνα τότε τα χρήματα που μου έστελναν από τον φίλο της θειας μου τον Κρίστιαν Ντιόρ. Μάλιστα με ρώτησε αν θέλω να γίνω σχεδιαστής μόδας, να πάω με τα άλλα παιδιά, να με διδάξει. Ανάμεσα στα «παιδιά» ήταν και ο Πιερ Γκαρντέν.

 

-          Υψηλές γνωριμίες για την εποχή…

-          Βέβαια. Μάλιστα ήθελα ένα κοτλέ κοστούμι σαν του Μοντιλιάνι, είχα λίγα χρήματα, πήγα στον Πιερ Γκαρντέν, μου το έφτιαξε και δεν δεχόταν να πληρωθεί. Ήμουν ο πιο κομψός αδέκαρος στο Παρίσι. Τότε κάνω παρέα με την ομάδα των εκεί ελλήνων, Θανάση Τσίγκο, Γκανά, Μίνω Αργυράκη, Αλέξη Ακριθάκη.

 

skoulakis_3

 

-          Τι κάνατε στο Παρίσι;

-          Γύριζα σε μουσεία, γκαλερί, σκόρπαγα το χρόνο μου. Έπινα, φλέρταρα και καμιά φορά ζωγράφιζα. Συνόδεύα τη μοναξιά μου με ποτό. Από τότε άρχισε η συνήθεια να πίνω.

 

-          Ήταν η πρώτη σας εξάρτηση;

-          Η πρώτη ήταν με τον μύθο των ανθρώπων. Όπως με τον Μοντιλιάνι που τον θεωρούσα μοναδικό ζωγράφο. Τελικά κατάλαβα ότι είναι καλός ζωγράφος, όχι ο μέγιστος. Τώρα με αγγίζει μέχρι δακρύων αισθητικά ο Βαν Γκόνγκ, ο Λωτρέκ. Όλοι οι καταραμένοι…

 

-          Σταθμοί στη ζωγραφική;

-          Η ανακάλυψη της Ποπ Αρτ. Είναι μια ζωγραφική που με είχε αφήσει άναυδο. Που ήθελα να την κάνω.

 

-          Γιατί;

-          Την είδα κυρίως πολιτικά. Είμαστε τότε μια ομάδα αριστερών ζωγράφων, που δεν μας άρεσε ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Μας δημιουργήθηκε λοιπόν μια μεγάλη επιθυμία με την Ποπ Αρτ, αλλά και μια μεγάλη παρανόηση. Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβουμε ότι η Ποπ Αρτ δεν ήταν επαναστατική ζωγραφική, αλλά μια διαμαρτυρία στην κατανάλωση και παράλληλα υποστήριξη της κατανάλωσης.

 

-          Η καλλιέργεια της αισθητικής δεν είναι πολιτική πράξη;

-          Ναι. Το θέμα είναι όμως προς ποια κατεύθυνση. Επανάσταση στη ζωγραφική μπορείς να κάνεις με τη δουλειά σου. Αλλά επανάσταση στην κοινωνία με τη ζωγραφική δεν μπορείς να κάνεις.

 

-          Έντονη η πολιτικοποίηση…

-          Μη ξεχνάς τα γεγονότα και το έντονο πολιτικό κλίμα της εποχής προ της δικτατορίας. Ζωγράφιζα μέσα από τις φωτογραφίες, τα πολιτικά γεγονότα, μέχρι το 1967 όταν ήρθε η χούντα.

 

-          Οπότε;

-          Την περίοδο της χούντας περνάω στην παρανομία, αναγκάζομαι να φύγω στο εξωτερικό και πρωταρχικό πλέον στοιχείο στη ζωή μου είναι να πέσει η δικτατορία. Πού καιρός, χώρος, λεφτά, μυαλό για ζωγραφική τότε. Απομακρύνομαι και από τα δύο κομμάτια του ΚΚΕ, το οποίο διασπάστηκε και ιδρύουμε το ΕΚΚΕ, από το οποίο αποχώρησα το ‘75.

 

skoulakis_4

 

-          Το αλκοόλ;

-          Το ποτό υπάρχει στη ζωή μου συνεχώς. Ξαναγυρίζω το 1977 στο σκίτσο και τις εφημερίδες για βιοπορισμό. Θέλω να ζωγραφίσω, αλλά δεν τολμάω. Βλέπω έκθεση του φίλου και συμμαθητή μου Χρόνη Μπότσογλου, βλέπω του Ψυχοπαίδη και άλλων, αρρωσταίνω, με πιάνουν τα κλάματα, πάω και μεθάω. Την ίδια εποχή γνωρίζω και την σημερινή μου γυναίκα την Αθηνά Ραπίτου, γεγονός πολύ καθοριστικό για μένα. Μια μέρα πάμε στο σπίτι του Μπότσογλου, όπου ανακαλύπτει η Αθηνά έργα μου που τα φύλαγε ο Χρόνης. Καταλαβαίνει ότι είμαι ζωγράφος. Δεν το έλεγα μέχρι τότε, το είχα θάψει μέσα μου, ένιωθα ότι είχα ξοφλήσει ως ζωγράφος.

 

-          Πώς αντέδρασε;

-          Μου έκανε δώρο ένα καβαλέτο, με στήριζε με κάθε τρόπο. Παράλληλα ο Μπότσογλου μου ζωγραφίζει το πορτρέτο. Ποζάρω, κάθομαι στον καναπέ, βλέπω την πίσω πλευρά του τελάρου, βλέπω το πινέλο να βγάζει τις χαράξεις και να στήνεται το έργο, δεν βλέπω τι ζωγραφίζει.

 

-          Συναισθήματα;

-          Η μυρωδιά του χρώματος, η όλη διαδικασία, η εικόνα του να δημιουργεί εν θερμώ, με τρέλαιναν.  Ζωγραφίζω κι εγώ εν θερμώ, νιώθω σε κατάσταση μαστουρώματος χωρίς ουσίες. Αυτή λοιπόν η διαδικασία έπαιξε κινητήριο ρόλο. Πριν τελειώσει το έργο του Χρόνη, τις ώρες που γυρίζω από την εφημερίδα το βράδυ, ως το πρωί προσπαθώ να ζωγραφίσω. Κάνω μια σειρά πίνακες που τους κατέστρεψα και καλά έκανα διότι ήταν κακοί. Αυτό επέτεινε τη δυσφορία, το αίσθημα ανικανότητας, την έλλειψη αυτοεκτίμησης. Δεν δέχομαι τη γραφή μου, τον ζωγραφικό μου χαρακτήρα και πίνω, πίνω υπερβολικά. Συνειδητοποίησα πλέον ότι ήμουν αλκοολικός.

 

-          Πώς αποδεχτήκατε την εξάρτηση;

-          Ε, άρχισαν τα πρώτα συμπτώματα, τρεμούλες στα χέρια, κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας. Βρισκόμαστε στο 1979. Στριφογυρίζω σαν τρελός στο ατελιέ και μου ήρθε σωτήρια στο μυαλό, τόσα χρόνια μετά, η ρήση του Τσαρούχη. «Βάλε ένα καθρέπτη απέναντι και φτιάξε τον εαυτό σου». Παίρνω ένα τελάρο, βάζω τον καθρέφτη απέναντι και βγαίνει το πρώτο έργο, η αυτοπροσωπογραφία μου. Τελείωσα τρεις η ώρα τη νύχτα. Δεν έχω τηλέφωνο, βγαίνω έξω, φτάνω σε ένα μπαρ που διανυκτερεύει, τηλεφωνώ στον Μπότσογλου και του λέω «Χρόνη, θέλω να έρθεις τώρα». Παίρνει ένα ταξί κι έρχεται. Μόλις βλέπει το έργο, λέει «το έσπασες το τσόφλι. Καλώς ήρθες στη ζωγραφική».

 

skoulakis_11

 

-          Και αρχίζετε δημιουργική δουλειά.

-          Όχι. Διότι διαπιστώνω μετά θλίψεως ότι έχω εμπόδιο το αλκοόλ. Πιστεύω ότι έχω ξοφλήσει, αποφεύγω ακόμα και τις εκθέσεις φίλων μου και σταδιακά βουλιάζω σε μια κόλαση αυτοκαταστροφής. Συγκρούομαι με την πραγματικότητα και καταφεύγω στο μπουκάλι.

 

-          Σταματήσατε τη ζωγραφική;

-          Δεν σταματάω να ζωγραφίζω. Καταλάβαινα ότι δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο, ότι χωρίς ζωγραφική δεν υπάρχω. Αλλά για να κάνω ζωγραφική, πρέπει να κόψω το ποτό.

 

-          Πώς τα καταφέρατε;

-          Ήταν μαρτύριο. Με τη βοήθεια της γυναίκας μου και του ΚΕΘΕΑ αρχίζω έναν σκληρό αγώνα αποτοξίνωσης. Χρειάστηκαν τέσσερα επώδυνα χρόνια για να σταθώ στα πόδια μου. Τέλη του 1984, τελείωσε η ιστορία μου με το αλκοόλ. Δεν είναι τυχαίο πως κόβοντας το ποτό, άρχισα σιγά – σιγά να αγαπάω τον εαυτό μου και τους άλλους.

 

skoulakis_5

 

-          Και η ζωγραφική;

-          Το 1982 προς ‘83 είχε προηγηθεί ατομική μου έκθεση στην γκαλερί «Ώρα» του Μπαχαριάν. Είχα εκτεθεί, έπρεπε να συνεχίσω, πήρα αρκετά καλές κριτικές και τα εισοδήματά μου είναι πια αρκετά για να ζωγραφίζω απερίσπαστος. Τέλος του ‘84 εκθέτω εβδομήντα πορτρέτα στην «Ώρα». Λίγο πριν, έχω εκθέσει στο φεστιβάλ της Πάτρας.

 

-          Άρχισε η πορεία στην αυτοπεποίθηση λοιπόν.

-          Ακόμα δεν πατάω στα πόδια μου, αλλά μετά τις δύο εκθέσεις που είχαν επιτυχία, τονώθηκε το ηθικό μου. Ήρθαν και οι παραγγελίες με τα πορτρέτα. Με βοήθησε πολύ και ο Μόραλης ο οποίος μου έστελνε πελάτες. Άρχισα πλέον από το ‘86 και μετά να ζω από τη δουλειά μου. Το ‘89 εκθέτω με επιτυχία στην αίθουσα Τέχνης Αθηνών μια σειρά πορτρέτων του Τσαρούχη και άλλων φίλων. Μέχρι το ‘93 τα πορτρέτα ήταν η κύρια δουλειά μου.

 

-          Επόμενη φάση;

-          Καλοκαίρι, κατεβαίνω στο σταθμό Βικτορίας στον υπόγειο σιδηρόδρομο και ανακάλυψα τα χρώματα και τις εικόνες του. Έκανα είκοσι φορές τη διαδρομή και έβλεπα. Με βάση εκατοντάδες φωτογραφίες, άρχισα να ζωγραφίζω τον υπόγειο. Μέχρι το ‘95 ζωγραφίζω περί τους πενήντα πίνακες και εκθέτω στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών. Η έκθεση έφτασε το ‘97 στο Λονδίνο, όπου πούλησα είκοσι οχτώ από τους τριάντα πίνακες.

 

-          Μετά ακολούθησε η… αποδόμηση των μοντερνιστών;

-          Ήθελα να ανατρέψω τον μοντερνισμό, να σκοτώσω τον πατέρα για να απελευθερωθώ εγώ. Κλασική αρχή του Φρόιντ αυτή. Με άλλα λόγια έπρεπε να σκοτώσω τον Ντυσάμπ. Αλλά δεν ήξερα πώς. Με επηρέασαν καθοριστικά ένα βιβλίο του Ζαν Κλερ διευθυντή του μουσείου Πικάσο, από όπου παραιτήθηκε διαφωνώντας με τον μοντερνισμό κι ένα άρθρο του Χάρη Καμπουρίδη με τίτλο «Ο τζόγος και ο μύθος των μορφών». Μόνος κερδισμένος από την ιστορία του μοντερνισμού, δεν είναι η τέχνη αλλά το χρήμα, το πανηγύρι του τζόγου. Ο μέσος όρος εμπορικής εικαστικής ζωής ενός ζωγράφου στην Αμερική και την Ευρώπη, είναι πέντε χρόνια. Αναλώσιμο είδος μας προσπαθούν να μας κάνουν…

 

skoulakis_12

 

-          Τελικά σκοτώσατε τον πατέρα;

-          Ναι. Το ‘97 άρχισα να ζωγραφίζω τη νέα σειρά και Νοέμβρη του 2000 κάνω την έκθεση στο Κέντρο Τεχνών «Μελίνα Μερκούρη», παίζοντας με γνωστούς πίνακες μοντερνιστών και επεμβαίνοντας υπονομευτικά. Τότε ένιωσα την πλήρη αποδοχή.

 

-          Σας κατατάσσουν στους ρεαλιστές…

-          Ανθρωποκεντρικός είμαι με στοιχεία ρεαλισμού. Πάντοτε στηρίζομαι στον άνθρωπο είτε παρόντα, είτε απόντα. Κοντά στη φύση, πάντα με τον άνθρωπο.

 

-          Τι θα λέγατε σε ένα νέο που δίνει εξετάσεις στην Καλών Τεχνών;

-          Να ακούει προσεκτικά τους δασκάλους του, να δουλεύει πολύ κι όταν τελειώσει τη Σχολή, να ξεχάσει τι του είπαν οι δάσκαλοι και να πάει να ζωγραφίσει.

 

skoulakis_6

 

Η πρώτη φορά…

 

-       Οι πρώτες αισθήσεις για τη ζωγραφική;

-       Λατρεύω τη μυρωδιά του λαδιού, του χρώματος. Και την αφή, να χαϊδεύεις τα πινέλα, να τα νιώθεις μαλακά, σκληρά. Η αφή του χαρτιού, του μουσαμά…

-          Πρώτο έργο στο χρώμα;

-          Πρώτος μου πίνακας, ήταν η Ακρόπολη. Αντιγραφή από καρτ ποστάλ. Από τότε γύριζα πάντα στη φωτογραφία.

-          Πρώτη αγάπη;

-          Η μάνα μου. Την έδειχνε την αγάπη. Θυμάμαι τη φιγούρα της, τα φορέματά της με κάτι γιακαδάκια άσπρα… Ήταν πολύ όμορφη η μάνα μου.

-          Πρώτος έρωτας;

-          Ήμουν δεκατεσσάρων ετών κι αυτή δεκατρία. Είχα ποδήλατο και με πολύ θράσος της είπα να την πάω βόλτα. Ανταλλάξαμε ένα φιλί εδώ στον Αη Γιάννη κοντά στην Αγία Παρασκευή. Θυμάμαι την αφή της και πόσο δυστυχής ήμουν, που εγώ πήγαινα με τα πόδια σχολείο κι εκείνη με το σχολικό, χωριστά.

-          Μίσος;

-          Δεν έτυχε ποτέ να μισήσω.

-          Πρώτη αίσθηση φιλίας;

-          Με το Διονύση. Πέθανε στα δεκατέσσερα. Εκεί κατάλαβα πόσο τον αγαπούσα, πόσο μόνος ήμουν.

-          Το πρώτο αίσθημα απώλειας;

-          Όταν πέθανε ο Λευτέρης Ρόρος, συνάδελφος ζωγράφος. Ένας πανέμορφος άνθρωπος, μέσα κι έξω.

-          Πρώτο αίσθημα αγωνίας;

-          Στη δικτατορία, μη τυχόν και συλληφθώ, αλλά πιο πολύ μη μιλήσω.

 

skoulakis_9

 

-          Ανασφάλεια;

-          Όταν είχα τη μεγάλη ανάγκη να σταματήσω να δουλεύω βιοποριστικά και να αφοσιωθώ στη ζωγραφική. Ανασφάλεια μεγάλη, οικονομική. Την ξεπέρασα μειώνοντας δραματικά τις ανάγκες μου.

-          Θάνατος;

-          Όταν έχασα τον αδελφό μου. Ήμουν πέντε ετών. Πήρα αυτό το σκαμνάκι, κάθισα πίσω από  μια πόρτα να μη με βλέπει κανείς κι έκλαιγα απαρηγόρητος. Ήθελα κι εγώ να πεθάνω.

-          Πρώτη επιβράβευση;

-          Όταν για πρώτη φορά ο Τσαρούχης μου είπε «Πας καλά, μόνο φτιάξε πράγματα από τη φύση». Ήμουν πανευτυχής που δεν με απέρριψε κι ας ένιωθα πω δεν του άρεσαν αυτά που έκανα

-          Η πρώτη ισχυρή διεκδίκηση;

-          Να ξαναβρώ τον εαυτό μου κόβοντας το αλκοόλ.

-          Πρώτη σύγκρουση;

-          Με τον πατέρα μου.

-          Πρώτη επαγγελματική ανταμοιβή;

-          Ήμουν δεκάξι χρονών κι είχα φτιάξει το λιμανάκι της Ζέας. Ο πρώτος πίνακας που πούλησα, εκατό ολόκληρες δραχμές!

-          Πρώτη αίσθηση αδικίας;

-          Όταν εξαφανίστηκε μια συμμαθήτρια μου και μετά τέσσερις μέρες ήρθε μες τα μαύρα κι έμαθα ότι σκότωσαν τον πατέρα της επειδή ήταν κομμουνιστής.

-          Αίσθημα προδοσίας;

-          Πολιτικά. Όταν αισθάνθηκα ότι το ΚΚΕ πρόδωσε το ρόλο του κι έπαιξε το παιχνίδι της Σοβιετικής Ένωσης.

 

skoulakis_10

 

-          Ενοχή;

-          Καμία.

-          Φαντασίωση;

-          Όταν ήθελα να μοιάσω στον Μοντιλιάνι.

-          Προσβολή;

-          Την εποχή που ήμουν στη Γερμανία, δεν μου έδιναν σπίτι επειδή ήμουν Έλληνας.

-          Γελοιοποίηση;

-          Όταν έπινα. Σερνόμουνα στα τέσσερα…

-          Πρώτος στόχος ζωής;

-          Δώδεκα – δεκατριών ετών. Να γίνω ζωγράφος.

-          Πρώτη φορά που σκέφτηκες πολιτικά;

-          Με την εκτέλεση του Μπελογιάννη. Παρακολουθούσα τα πρακτικά της δίκης. Με είχε συγκλονίσει η απολογία του. Με αφύπνισε πολιτικά.

-          Αίσθημα ελληνικότητας;

-          Αγάπησα την Ελλάδα στο εξωτερικό. Αισθάνομαι ότι έχω ρίζες βαθιές πίσω, έχω συνέχεια. Μου αρέσει που είμαι έλληνας και ταυτόχρονα πολίτης του κόσμου.

-          Πρώτη φορά σεξ;

-          Ε, κι εγώ με υπηρέτρια. Υποψιάζομαι ότι μπορεί να την έβαλαν και σκόπιμα να με μυήσει στα ερωτικά.

-          Εμμονή;

-          Η ιστορία. Η μελέτη της. Αν δεν ήμουν ζωγράφος θα ήμουν ιστορικός ή αρχαιολόγος

-          Μεγαλύτερος φόβος;

-          Μην πάθουν κάτι τα χέρια μου ή τα μάτια μου.

 

skoulakis_7

 

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

-          1939. Ο Δήμος (Δημοσθένης) Σκουλάκης γεννιέται στην Αθήνα. Ο πατέρας του Ευάγγελος, κατάγεται από τα Χανιά της Κρήτης και η μητέρα του Κυριακή από το Νεοχώριο Ανατολικής Θράκης.

-          1955. Αρχή σπουδών στο σχέδιο με τον Σπύρο Παπαλουκά.

-          1956. Σπουδές αγιογραφίας πλάι στον Φώτη Κόντογλου.

-          1957. Ταξιδεύει για πρώτη φορά στο Παρίσι, όπου συνδέεται φιλικά  με τον ζωγράφο Θανάση Τσίγκο και την ελληνική παρέα του Μοναπαρνάς.

-          1958. Επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει  συστηματικές σπουδές με τους Πάνο Σαραφιανό και Βρασίδα Βλαχόπουλο.

-          1959. Εισάγεται στην Ανωτάτη Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), με δάσκαλο τον Γιώργο Μαυροϊδή και ακολούθως (1961) με τον Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα παρακολουθεί και το Εργαστήριο Σκηνογραφίας – Διακοσμητικής με τον Βασίλη Βασιλειάδη .

-          1968. Επισκέπτεται  τα μεγάλα Μουσεία στη Γαλλία, Ολλανδία και Βέλγιο και ακολουθούν Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό.

-          1969. Επιστρέφει στα μέσα του χρόνου στο Παρίσι, όπου ζει και εργάζεται πλάι στον Γιάννη Τσαρούχη.

-          1972. Εγκαθίσταται στο Δυτικό Βερολίνο.

-          1974. Επιστρέφει οριστικά στην Αθήνα τον Οκτώβριο.

-          2014. 10 Δεκεμβρίου. Πεθαίνει στην Αθήνα

 

Οι αριθμοί

 

-          9 ατομικές εκθέσεις

-          60 ομαδικές εκθέσεις (οι 20 στο εξωτερικό)

-          300 πορτρέτα

-          1.000 περίπου έργα ζωγραφικής

-          5. 000 γελοιογραφίες, εικονογραφήσεις βιβλίων, εξώφυλλων

 

 

 

Γιώργος Δουατζής

 

 

* Ο Γιώργος Δουατζής  (www.douatzis.gr) γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε κοινωνιολογία-οικονομία, βιοπορίστηκε ως δημοσιογράφος, ασχολείται κυρίως με την Ποίηση. Έχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και μετείχε σε τέσσερα συλλογικά. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ρωσικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, τσεχικά.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Back to Top