Fractal

Αφιέρωμα στα βιβλιοφιλικά blogs: Επιστρέφοντας στην εποχή της αθωότητας (Μέρος 3ο)

Επιμέλεια: Ελένη Γκίκα //

 

blogz

 

Ρίτσα Μασούρα // Μοναχικός λύκος // Δημήτρης Μαμαλούκας // Γιώργος Γλυκοφρύδης // Ιουστίνη Φραγκούλη // ‘Ηχος Πλάγιος Μόνος // Το Κριτικόχρωμα του Κατοικίδιου // o K.Y.P. // Warking της Μακριάς Νύχτας // To “Α μπε μπα blog” της Νέλλυ Νέζη // Τα σκυλιά στη βροχή // ο Terra Amou.

 

1)Το blog της Ρίτσας Μασούρα

Την συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση http://ritsmas.wordpress.com. “Πρόσωπα” ονομάζεται όπως και η γνωστή, εξαιρετική της στήλη στην Καθημερινή. Με το όνομά της υπογράφει πάντοτε, η Ρίτσα Μασούρα, πολιτική, κριτική, αναλυτική και ποιητική, οξυδερκής και γενναιόδωρη και στην ιστοσελίδα της όπως και στη ζωή της και στη στήλη της. Ο λόγος, όμως, στην ίδια:

“Ήταν μια βιαστική, παρορμητική κίνηση. Από αυτές που συνήθως τις κάνεις, γιατί ταυτοχρόνως θέλεις να χαϊδέψεις το εγώ σου. Ναι, αυτόν τον σατραπίσκο που σχεδόν ποτέ δεν ικανοποιείται και μονίμως αποζητά το παρατεταμένο χειροκρότημα. Με αυτή τη λογική θα ήταν παράλογο να μην παρασυρθώ από την προτροπή νεαρού φίλου αναγνώστη της στήλης μου «Πρόσωπα» στην εφημερίδα Καθημερινή που μου είπε ότι αξίζει τον κόπο να στήσω ένα μπλογκ. Ως τότε το μόνο που είχα ακούσει για τα μπλογκ – Μάϊος του 2007 – ήταν για τα όσα έγραφε εκείνο το σπουδαίο κορίτσι, η Αμαλία Καλβίνου, που έσβησε τον Ιούνιο του 2007, ηττημένη από τον καρκίνο. Θυμάμαι ότι από τις πρώτες μέρες που ξεκίνησα να ανεβάζω ποστ ζητούσα ξανά και ξανα συγγνώμη από τη νεκρή πια Αμαλία γιατί δεν την είχα προλάβει,, δεν είχα προλάβει να συμμεριστώ τον πόνο της. Κι ύστερα ξεκίνησε η δική μου περιπέτεια στη μπλογκόσφαιρα, χρησιμοποιώντας το όνομα μου εν αντιθέσει με όλους τους άλλους που είχαν ψευδώνυμο. Ενας αγώνας δρόμου γνωριμίας με το περιβάλλον, αγώνας να ανεβάζω ποστ και συγχρόνως να απαντώ στα σχόλια των μπλογκερς, πολλοί από τους οποίους με διάβαζαν στην εφημερίδα κι ένοιωθα χάλι μαύρο. Και φυσικά αν ήθελα να παραμείνω ζωντανή στην μπλογκική σκηνή θα ‘πρεπε να επισκέπτομαι κι εγώ με τη σειρά μου δεκάδες μπλογκ προσπαθώντας να εκφράσω την άποψή μου. Πολλές φορές θυμάμαι σταματούσα σ’ ένα γειά και μόνο. Τόσο μπορούσα. Τόσο άντεχα, ειδικά τα βράδια. Διαδρομές ισορροπίας, τις είχα πει τότε, γιατί επρόκειτο για χώρους που δεν ήξερα, για μπλόγκερς που συναντούσα πρώτη φορά, για ένα είδος επικοινωνιακής φαντασίωσης που δεν ήξερα ότι θα μπορούσε ή αν χρειαζόταν να εξελιχθεί σε πραγματική επικοινωνία. Εξελίχθηκε όμως. Μέσα από διαφορετικής εμβέλειας μπλόγκ – λογοτεχνικά, πολιτικά, κοινωνικά, ποικίλης ύλης -
γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, με τους οποίους στη συνέχεια συνδέδηκα φιλικά. Βγήκαμε, φάγαμε, τάπιαμε, ζυγιστήκαμε, διαφωνήσαμε, αγκαλιαστήκαμε, επιτρέποντας πλέον στην πραγματική ζωή να πάρει τα πράγματα στα χέρια της. Η μπλογκοεπικοινωνία, ωστόσο, συνεχίστηκε κανονικά μέσα από νέες γνωριμίες. Έχανα πέντε μπλογκερς – επισκέπτες αποκτούσα επτά καινούργιους και πήγαινε λέγοντας. Βεβαίως, τα μπλογκ είναι η δική μας αντανάκλαση, η αντανάκλαση της ελληνικής κοινωνίας, με τα ωραία και τ’ άσχημα, με τις υπερβολές και τις σμυκρίνσεις, με τον μινιμαλισμό και τις πληθωριστικές της τάσεις και τις ακραίες συμπεριφορές. Γιατί πώς να το κρύψω; Είδα και την άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Έχει σημασία όμως να προχωράς, να αποφεύγεις τις πύλες του Αχέρωντα κι αν κάτι μπορεί να προσφέρεις, να το προσφέρεις απλόχερα. Γνώση, ελπίδα, χαρά, απλή πληροφορία…. Νομίζω ότι αυτό έκανα κι αυτό θα ‘θελα να συνεχίσω να κάνω, με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος οφείλει να είναι χρήσιμος.

Για τα μπλόγκ γράφονται και λέγονται πολλά, παρ ότι κινδυνεύουν να ξεπεραστούν από το faebook που είναι πολύ πιο επιφανειακό, αλλά και πολύ πιο γρήγορο. Κι ενώ ξεκίνησαν ως ημερολόγια, τείνουν να καταλήξουν σε ένα είδος αφηγηματικού εξομολογητηρίου, όπου βεβαίως δεν ακολουθεί η θεία μετάληψη. Δεν ξέρω αν θα αντέξουν στο χρόνο ή θα αλλάξουν ονομασία, καθώς πολλά από αυτά θυμίζουν πρακτορείο ειδήσεων ή στήλες gossip. Η αίσθηση πάντως που έχω είναι ότι μέρα τη μέρα κορυφώνεται τούτη η διαδρομή, κι όταν φτάσει στο πικ της, τότε θα χωρίσει η ήρα από το στάρι. Στο μεταξύ, θα ‘χει μείνει ζεστή στον κόρφο μας η ευτυχής συγκυρία, αυτή που συνδυάζει την τάση του ανθρώπου να εκφράζεται με οποιονδήποτε τρόπο και την επιθυμία του να γνωρίζεται. Να προχωρά, να συνάπτει σχέσεις, να ψάχνεται, να ολοκληρώνεται…. Η γραφή τότε είναι παρηγορητική και λυτρωτική”.

 

2) Μοναχικός Λύκος

Τον συναντάμε στην ηλεκτρονική του διεύθυνση: http://erimitis.blogspot.com. Monahikos likos, υπογράφει. Έμβλημά του; Τι άλλο; Ένας λύκος. Μότο του: «Ο λύκος έχει το σβέρκο του χοντρό γιατί κάνει μόνος τις δουλειές του. Και ο μοναχικός λύκος… λύκος είναι». Στη θεματολογία του, από πολιτική μέχρι λογοτεχνία. Ο λόγος, όμως, στον ίδιο:

«Ο monahikoslikos πρωτοβγήκε τρομαγμένος στη ζούγκλα του διαδικτύου πέρσι την πρωτομαγιά και λίγο έλειψε να τον φάνε τα άλλα θηρία καθώς οι γνώσεις του περί τα ιντερνετικά ήταν έως και ανύπαρκτες.

Είναι κι αυτή η περίεργη γλώσσα που μιλάνε σ΄ αυτή τη ζούγκλα (αγγλική νομίζω τη λένε) που του ήταν παντελώς άγνωστη καθώς ως Original εκπρόσωπος της ελληνικής πανίδας επιμένει να μιλά αποκλειστικά και μόνο τη γλώσσα των ένδοξων προγόνων του.

Αυτό, όμως, του δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα με τους γείτονες ως την ημέρα που ανακάλυψε τις αυτόματες μεταφράσεις με τη βοήθεια των οποίων άρχισε να συλλαβίζει τα πρώτα μαθήματα για αρχαρίους στο internet.

Είναι αλήθεια ότι έδειξε μεγάλη έφεση για μάθηση, όση δεν είχε δείξει στα νιάτα του για να πάρει το πτυχίο του που τ΄ άφησε του πρύτανη να έχει να του βρίσκεται.

Όσο μάθαινε ξεθάρρευε κι άρχισε τις βόλτες στα blogs των γειτόνων του που ήξεραν περισσότερα και ήταν πρόθυμοι να του διδάξουν και έτσι σαν ξέτριψε στα βασικά άρχισε να του αρέσει αυτή η ζούγκλα και δύσκολα θα την εγκατέλειπε για να επιστρέψει στο δάσος.

Η επικαιρότητα και η πολιτική είναι συνήθως οι πηγές που αντλεί τη θεματολογία του επιμένοντας να αναζητά την αθέατη πλευρά των γεγονότων.

Έτσι αναπόφευκτα από τα πρώτα του θέματα ήταν τα σχετιζόμενα με την υπόθεση και την ιστορία της 17Ν καθώς ο monahikoslikos “βγήκε” στον αέρα του διαδικτύου λίγο πριν πέσει η αυλαία της κατ΄ έφεση εκδίκασης της υπόθεσης των φερόμενων ως μελών της 17Ν.

Παρεπιμπτόντως ή αλλιώς πως «ειρήσθω εν παρόδω», που θα έλεγε και ο Γιάννης Τζανετάκος, σήμερα 8 και πλέον μήνες από την ανάγνωση της καταδικαστικής απόφασης δεν έχουμε μάθει με ποιο σκεπτικό καταδικάστηκαν όσοι καταδικάστηκαν ως μέλη της 17Ν.

Έτσι είναι αυτονόητο ότι στη θεματολογία του ο monahikoslikos δεν παραλείπει να αναφέρεται και στον τρόπο αλλά και την ταχύτητα απόδοσης της δικαιοσύνης στη χώρα.

Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που συχνά πυκνά απασχολεί το monahikoslikos είναι η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, οι παραπλανητικές εξαγγελίες, η αφασία της αντιπολίτευσης και τελευταία το μεγάλο σκάνδαλο του υπουργείου Πολιτισμού που τείνει να εκφυλιστεί στις ροζ στιγμές του πρώην γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού και στη διαμάχη Θέμου – Μάκη ή Μάκη – Θέμου.

Και γιατί monahikoslikos;

Έτσι, γιατί του άρεσε, όπως του άρεσε κι αυτό που του έλεγε η μάνα του, για το λύκο και το χοντρό του σβέρκο που υπάρχει στην προμετωπίδα του blog.

Και αν επιβιώνει ως monahikoslikos στη μπλογκόσφαιρα είναι γιατί δεν αφήνει ίχνη στο χιόνι, δεν πατά στο χορτάρι και σε ξερόκλαδα και μετακινείται χορεύοντας από πέτρα σε πέτρα».

 

3) Το μπλογκ του Δημήτρη Μαμαλούκα

Τον γνωρίζαμε ήδη από τα βιβλία του («Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα», «Ο μεγάλος θάνατος του Βοτανικού», «Η απαγωγή του εκδότη»). Ο συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας από τον περυσινό Ιούνιο διαθέτει στο δίκτυο το δικό του μπλογκ. Τον συναντάμε στη διεύθυνση: http: mamaloukas.blogspot.com. Κι απολαμβάνουμε στα ποστς τη γνωστή συγγραφική του τρέλα: φαντασία που να τσιμπιέσαι, χιούμορ μέχρι τελικής πτώσης, ποίηση και μια έμφυτη σουρεαλιστική διάθεση, ευθύβολες κριτικές συνηθέστατα αστυνομικών βιβλίων… Αλλά και μικρές δικές του ιστορίες στο γνωστό του ύφος και στυλ.

Αγαπημένα ποστς, όλα τα…. αλκοολούχα (ιδιαιτέρως τα μαλτ), τα μικρά νοσταλγικά του κείμενα, το αμίμητο «εργαστήρι του καλλιτέχνη», οι πέντε αλήθειες του «Μια φορά έσπασα το ντιβάνι του ψυχαναλυτή κι εκείνος μ’ έδιωξε» και βεβαίως εκείνα που αφορούν τον Πρεβέρ.

Στην εύλογη ερώτηση, τί μπορεί να κάνει έναν συγγραφέα που έτσι ή αλλιώς κατά κάποιον τρόπο επικοινωνεί (γράφοντας και με τα βιβλία) να ανοίξει και μπλογκ, απαντά ο ίδιος ο συγγραφέας: «Εδώ η επικοινωνία είναι σαφώς πιο άμεση και μπορεί να περιλαμβάνει κι άλλα θέματα εκτός της λογοτεχνίας ή των θεμάτων των βιβλίων μου. Στο μπλογκ μου, παρόλο που γράφω επωνύμως, μπορώ να βγάλω έναν πιο χαλαρό εαυτό και ταυτόχρονα να θίξω μεγαλύτερη γκάμα πραγμάτων. Το μπλογκ μου περιλαμβάνει σχεδόν τα πάντα, από εγκλήματα μέχρι κριτικές λογοτεχνικών βιβλίων κι από ταξίδια έως σπάνια ουίσκι. Χωρίς πίεση, χωρίς λογοκρισία, χωρίς δήθεν, χωρίς την ξύλινη γλώσσα των ειδικών περιοδικών. Αυτό είναι κάτι που με διασκεδάζει και πιστεύω και τους αναγνώστες.

Ένα μέρος της συγκεκριμένης γοητείας οφείλεται βέβαια και στους ίδιους τους επισκέπτες. Αυτοί, και κυρίως τα σχόλιά τους, αποτελούν τον καθρέφτη του ποστ που ανεβάζεις. Συχνά διαβάζεις σχόλια πιο ενδιαφέροντα από το ποστ, ή που το συμπληρώνουν, όμως υπάρχουν και ποστ που τα σχόλια περιττεύουν.

Συνειδητά δεν επιθυμώ να τοποθετήσω έναν ειδικό «μετρητή» ώστε να βλέπω την επισκεψιμότητα του μπλογκ μου. Δεν μ” ενδιαφέρει καθόλου, αφού δε στοχεύω σε τίποτα άλλο παρά να κάνω το «κομμάτι» μου. Απ” τη στιγμή που ανεβάζω κάτι στο διαδίκτυο ξέρω ότι μπορεί να μην το δει κανένας ή να το δουν χιλιάδες.

Σε γενικές γραμμές βλέπω τα μπλογκ μια καλή περιπέτεια που όσο διαρκέσει. Δεν μπορώ να πω ότι έχω επηρεαστεί λογοτεχνικά, ή τουλάχιστον σημαντικά. Είμαι το ίδιο απαιτητικός από τον εαυτό μου, γράφω το ίδιο δύσκολα και διαβάζω μάλλον λιγότερο. Απ” την άλλη έχω κερδίσει μοναδικές ματιές γύρω απ” τη λογοτεχνία και τη βιβλιοφιλία όπως του Librofilo και του book-attack. Πιστεύω ότι το μέλλον της κριτικής της λογοτεχνίας είναι σε τέτοια μπλογκ. Κι αυτό είναι αναμφισβήτητα υπέρ της κριτικής, αλλά και των συγγραφέων.

Το καλύτερο όμως είναι ότι έκανα καινούργιους φίλους. Λίγους και καλούς. Κι αν κλείσει κάποτε το μπλογκ, αυτοί είμαι σίγουρος ότι θα μείνουν».

 

4) Γιώργος Γλυκοφρύδης: Μπλογκ με ονοματεπώνυμο

Ό,τι δηλώνει είναι, ούτε ψευδώνυμα, με το όνομά του, κανονικά: Γιώργος Γλυκοφρύδης. Τον συγγραφέα Γιώργο Γλυκοφρύδη τον γνωρίσαμε πέρυσι από το μυθιστόρημά του «Ο Επιβάτης» (εκδόσεις «Νεφέλη») που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Τον συναντάμε στην διεύθυνση: http//georgeglikofridis.blogspot.com.

Στο διαδίκτυο είναι… χρόνια και ζαμάνια, αλλά για περισσότερα, ο λόγος στον ίδιο:

«Τότε, το 1993, είχα την τύχη, την ευγενή τύχη, και το λέω έτσι γιατί έτσι το νιώθω κι όχι για να κομπάσω, να εργάζομαι στην πρώτη κοινότητα του Ελληνικού Διαδικτύου.

Και το λέω «Ελληνικό Διαδίκτυο» γιατί τις πρώτες ημέρες της εκείνη η κοινότητα δεν είχε καν την δυνατότητα πρόσβασης από άλλα κράτη κι ούτε οι χρήστες της είχαν την δυνατότητα πρόσβασης σε άλλα κράτη. Άρα δεν ήταν συνδεδεμένη στο Διεθνές Δίκτυο. Στο International Network. Στο Διαδίκτυο. Στο Internet. Κι όμως, Internet δεν σημαίνει διόλου Διεθνές Δίκτυο. Internet σημαίνει πολλά δίκτυα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Πολλά δίκτυα δια-συνδεδεμένα μεταξύ τους. Μία τελεία συνδεδεμένη με πολλές άλλες τελείες ταυτόχρονα. Και άρα όλες με όλες. Αν χαθεί η μία έχουμε τις υπόλοιπες.

Internet: Ο πλανήτης διασυνδεδεμένος. Η γνώση διαθέσιμη. Ο καθρέφτης του απτού κόσμου. Ο άνθρωπος σε εικονικούς τόπους. Η ζωή μέσα στον καθρέφτη.

Εγώ λοιπόν το 1993, λίγους μήνες πριν τη μαζική διάδοση του Internet στην Ελλάδα -γιατί σύνδεση στα Ελληνικά Πανεπιστήμια για κάποιους ελάχιστους υπήρχε από το 1987- συνδέθηκα για πρώτη φορά σ’ εκείνη την κοινότητα με την βοήθεια ενός φίλου, ο οποίος ήξερε να στρίβει τα καλώδια του τηλεφώνου σωστά κι όχι απλά να τα ενώνει μεταξύ τους, πραγματώνοντας έτσι μία βιώσιμη σύνδεση. Γιατί τότε χρειάζονταν τεχνικές γνώσεις πραγματικά.

Παρόλα αυτά, παρόλο που το 80% των συμμετεχόντων ήταν «τρελαμένοι κομπιουτεράδες» της εποχής, (για να το πω έτσι απλά), οι συζητήσεις «έφευγαν» πολύ πέραν της πληροφορικής και ζωντάνευαν με μοναδικό τρόπο.

Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα τότε. Δεν υπήρχαν ψηφιακές φωτογραφίες. Δεν υπήρχαν on line κάμερες.

web log: Τώρα πια, 14 χρόνια μετά, το Internet είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Τόσο εμπλουτισμένο σε όλα του τα επίπεδα που το πρόσωπο του 1993 είναι αγνώριστο. Τα blog είναι μία εφαρμογή του. Απλή στην πραγμάτωσή της ακόμη και από τον οποιονδήποτε χρήστη. Τα blog έχουν ένα κοινό γνώρισμα με τις τότε κοινότητες. Είναι προσωπικά. Ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο. Ή έστω ομαδικά. Αλλά παραμένουν δημιουργήματα συγκεκριμένων προσώπων. Τα εταιρικά/απρόσωπα blog είναι ελάχιστα και πάλι γίνεται επίτηδες εμφανές ότι έχουν φτιαχτεί από κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα της «απρόσωπης» εταιρίας. Φυσικά και ένα web site μπορεί να είναι προσωπικό, τα blog όμως είναι φτιαγμένα για να είναι προσωπικά. Γι’ αυτό άλλωστε και η απλότητα στη δημιουργίας τους.

Επομένως, τα blog, αν τα δούμε από ανθρωποκεντρική σκοπιά, από τις τότε κοινότητες δεν διαφέρουν σε τίποτε. Απολύτως σε τίποτε. Προσθέτουμε μόνο τις on line κάμερες, την ψηφιακή φωτογραφία, τα on line μικρόφωνα και άλλους τόσους «μικρούς» κόσμους.

Με αφορμή κάποιο αντικείμενο κοινού ενδιαφέροντος, μία κοινότητα γεννιέται γύρω από ένα blog. Και γνωρίζεται με άλλες κοινότητες άλλων blog. Άνθρωποι συζητούν και γνωρίζονται μεταξύ τους. Στην πρώτη συνάντηση bloggers το 90% των παρευρισκόμενων συστηθήκαμε με τα ψευδώνυμά μας. Όσοι είχαμε. Χαρακτηριστικό απαράβατο του μέλους μιας κοινότητας το ψευδώνυμο. Γιατί αλήθεια ψευδώνυμα; Γιατί αλήθεια επώνυμα; Αυτό το τελευταίο, η επιλογή του ψευδώνυμου, του επώνυμου, ή και του ανώνυμου, μέγιστο ιδίωμα/δικαίωμα των μελών των on line κοινοτήτων και τότε και τώρα, και όχι μόνο αυτό, αλλά και το ποιος δύναται να σχολιάζει στο blog/κοινότητά σου, (ελεύθερα τα ανώνυμα σχόλια; ελεύθερα τα ψευδώνυμα σχόλια; μετά από έγκρισή σου ή όχι;), δεν θα το αναλύσω εδώ. Γιατί έχει να κάνει με τη δημοκρατία και τα όριά της. (Όρια στη δημοκρατία; Από πότε; Και γιατί;)

Όμως, τώρα πια, με την αλματώδη εξάπλωση του Internet, τα blog σαν μία εκ των εφαρμογών του, χρησιμοποιούνται από χιλιάδες ανθρώπους. Με δεκάδες διαφορετικά ενδιαφέροντα. Οπότε βέβαια, να και η βασική διαφορά τους με τις on line κοινότητες του 1993: το πλήθος των ενασχολούμενων. Το οποίο πλήθος με τη σειρά του ορίζει και το πλήθος των αντικειμένων προς ενασχόληση.

Έτσι λοιπόν το 2006, όταν δημιούργησα το δικό μου blog το έκανα γιατί πάρα πολλοί όμοιοί μου, κι αυτή τη φορά όσον αφορά στη λογοτεχνία και όχι στην πληροφορική (επιτέλους), είχαν ήδη δικά τους blog.

Για μένα, τα βιβλιοφιλικά/καλλιτεχνικά blog του 2006 ήταν κάτι σαν μία εξέλιξη εκείνων των κοινοτήτων αλλά (επιτέλους ξανά) όχι σε σχέση με την πληροφορική.

«Technology exceed art.» «Η τεχνολογία υπερβαίνει την τέχνη.» λέει ένα ρητό. Μακάρι;»

 

5) To μπλογκ της Ιουστίνης

Την συναντάμε στην διεύθυνση http://ioustini.blogspot.com, η ιστοσελίδα της είναι «justine’s blog». Φαίνεται σα νάναι δίπλα μας, η Ιουστίνη Φραγκούλη, όμως, δημοσιογράφος και συγγραφέας, είναι και μας γράφει, από τον Καναδά. Γνωστή από τα βιβλία της «Σπυρίδων, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής- Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου», «Πετάει, πετάει το σύννεφο», «Στις αγορές του κόσμου», «Σπυρίδων- Η παρακαταθήκη» (δίγλωσση έκδοση) και «Ψηλά τακούνια για πάντα», εδώ και δυο μήνες διαθέτει και δικό της μπλογκ. Αλλά τα πότε, πως και τα γιατί, από την ίδια την Ιουστίνη:

«Πρίν απο δύο μήνες ένας καλός φίλος εμπειρότατος περί τα ηλεκτρονικά σκέφθηκε να μού ανοίξει ένα μπλόγκ για να παρουσιάσει τους ιστότοπους των βιβλίων μου. Ως άσχετη περί το διαδίκτυο (μόνο ηλεκτρονική αλληλογραφία κατάφερνα να κάνω μέχρι τότε) άφησα ανενεργό το μπλόγκ επι μακρόν. Γενικά δεν ήμουν του διαδικτύου, ποτέ δεν είχα λάβει μέρος σε φόρα γιατί το θεωρούσα απώλεια χρόνου.

Έτσι, άρχισα να περιηγούμαι στο διαδίκτυο και να μαθαίνω τα περί μπλόγκινγκ. Όχι πως με ενδιέφερε ιδιαίτερα, αλλά έβλεπα μια νέα τάση που με ξεπερνούσε. Είπα λοιπόν να μεγαλώσω ηλεκτρονικά και να καταθέτω τα κείμενά μου στο μπλόγκ. Έμαθα τα διαδικαστικά και νάμαι μια μπλογκίστ αλά γαλλικά. Φυσικά αυτή ήταν η πρώτη φάση της δράσης.

Μετά από λίγο καιρό ήρθε και η διάδραση. Έμαθα για τα βιβλιοφιλικά μπλόγκς μέσα απο μια άκομψη σύμπτωση. Στο μπλόγκ του Reader’s Diggest βγήκε το βιβλίο μου πρώτο στην ψηφοφορία του Δεκεμβρίου και κατηγορήθηκε ως ρόζ. Αποφάσισα να επέμβω για να διορθώσω τις εντυπώσεις. Έτσι έγινα βιβλιόφιλη μπλόγκερ. Φανατική, αμετανόητη, ακλόνητη ιστολογόφιλη και ιστολόγος.

Πώς έχει επιδράσει στη ζωή της;

«Κατ’ αρχήν μαθαίνω τα πάντα περι των βιβλίων και του κόσμου των βιβλίων. Ως δημοσιογράφος και ως λογοτέχνις σχηματίζω μια σφαιρική άποψη για τα τεκταινόμενα στο χώρο μέσα από τα επώνυμα σχόλια αλλά και τις ανώνυμες βολές. Έτσι μπαίνω στη διαδικασία να ψάχνω κάτω από την επιφάνεια και να ανιχνεύω την αλήθεια στο χώρο του ελληνικού βιβλίου, που μέχρι χθές μού ήταν σχεδόν άγνωστος λόγω της απόστασης.

Με πείθουν ολοένα και περισσότερο οι βιβλιόφιλοι μπλόγκερς. Όχι γιατί είναι απαραίτητα αιρετικοί και ανεξάρτητοι, αλλά γιατί μέσα στη συμβατότητα υπάρχει ένα στοιχείο έκπληξης. Ξαφνικά από τα ευπώλητα και γνωστά που αναφέρουν συχνά, πετούν τη δική τους πρόταση ή κρίση για άγνωστα βιβλία και σε ταξιδεύουν.

Έπειτα όλος αυτός ο διάλογος περί βιβλίων, λογοτεχνίας, συγγραφέων, περιοδικών , δρώμενων στη σφαίρα των εκδόσεων, είναι αποκαλυπτικός. Αναδεικνύει τις ήττες, τους πόνους , τα παράπονα , τη μοναξιά των συγγραφέων, την εχθρότητα για τους δημοφιλείς του χώρου! Για μένα είναι καινούρια στοιχεία και με εντυπωσιάζουν. Με δρομολογούν σε μια προσεκτικότερη κρίση για τους συσχετισμούς.

Πάντως, απολαμβάνω στο μέγιστο αυτή την προσωπική περιπέτεια με τη διάδραση στις περιπέτειες των άλλων. Δε μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς μπλόγκινγ. Εχω εγκαταλείψει το καφέ Σουβενίρ της οδού Μπερνάρ του Μοντρεάλ. Τώρα πίνω εσπρέσο στο Λιμπρόφιλο, την Εαρινή Συμφωνία, την Anna BookLover, την Καφείνη, το Κατοικίδιο, το Reader, το Βιβλιοφάγο, το Βιλβιοκαφέ, το Δυτικό Ανεμο, τον Άρη Δαβαράκη, το Βασίλη Ρούβαλη, τον Αλέξη Σταμάτη, το Δημήτρη Mαμαλούκα, Τώρα σας καλώ όλους στο σπίτι μου για ένα γαλλικό με φίλτρο!»

 

6) Το «Κριτικόχρωμα» του «Κατοικίδιου»

Υπογράφει ως «Κατοικίδιο», η ιστοσελίδα του ονομάζεται «Κριτικόχρωμα», τη συναντάμε στη διεύθυνση: http: //kritikohroma.blogspot.com και υποστηρίζει πως είναι Ομάδα. Ανεβάζει επώνυμες κριτικές για βιβλία, έχει τολμήσει ήδη δυο ψηφοφορίες («τα καλλίτερα βιβλία του 2006», «ψηφίστε το τοπ βιβλιοφιλικό μπλογκ») και ο λόγος ανήκει στους ίδιους:

«Το κατοικίδιο» ξεκίνησε από μια τεράστια αγάπη για το ελληνικό βιβλίο αλλά και από το παράπονο μιας ομάδας ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο της βιβλιοπαραγωγής. Ο πιο έμπειρος στα ηλεκτρονικά φίλος το έστησε κι εμείς οι υπόλοιποι καταθέτουμε τις απόψεις μας για το χώρο, τα πρόσωπα και τα βιβλία.

Είμαστε μια μικρή ομάδα επιμελητών βιβλίου, που γνωρίζουμε πολλά για τους διαδρόμους της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής. Παρακολουθούμε από κοντά τα δρώμενα, καταγράφουμε και προσπαθούμε να επέμβουμε μέσω του μπλόγκ που παρά την ανωνυμία του προτείνει επώνυμες κριτικές για τα βιβλία.

Γι αυτό πολλές φορές θα δείτε τα εισαγωγικά μας κείμενα να είναι γραμμένα με διαφορετικούς τρόπους, επειδή ακριβώς προέρχονται από διαφορετικά άτομα και προσωπικότητες. Επίσης, καθένας από μάς έχει αγαπημένους συγγραφείς, είναι μοιραίο άλλωστε.

Η ζωή μας άλλαξε πραγματικά μέσα από το μπλόγκινγκ. Βρισκόμαστε πολλές φορές τα βράδια στο δικό μου σπίτι και κάνουμε σέρφινγκ στα άλλα βιβλιοφιλικά μπλόγκς. Προσπαθούμε να κάνουμε παρεμβάσεις με διαφορετικά ονόματα αλλά και κάτω από την ετικέτα του Κατοικίδιου. Πιστεύουμε ότι όλα τα βιβλιοφιλικά ιστολόγια φέρνουν ένα νέο αέρα στο χώρο. Παρόλο που τις περισσότερες φορές πέφτουν θύματα της πεπατημένης των βιβλιοκριτικών, ωστόσο παρουσιάζουν και κάποια μεταφρασμένα στα ελληνικά βιβλία που δεν ακούγονται αλλού.

Αυτό που πραγματικά μας κάνει να ξεχωρίζουμε ως μπλόγκ ανάμεσα στα βιβλιόφιλα είναι η λίστα της ψηφοφορίας, όπου καταγράψαμε όλα τα υποψήφια για βράβευση βιβλία των μικρών και μεγάλων καταλόγων τα καθώς και κάποια άλλα τα οποία ήταν ξεχωριστά αλλά παραγνωρισμένα από το σύστημα. Βέβαια, κάποιοι προσπάθησαν να διαβρώσουν την ψηφοφορία μας, αλλά ειδοποιηθήκαμε έγκαιρα από την εταιρεία του poll host κι έτσι το αντιμετωπίσαμε. Αν ξανασυμβεί πάντως θα καταφύγουμε στο ηλεκτρονικό έγκλημα για να διαπιστώσουμε ποιοι σαμποτάρουν την προσπάθεια και γιατί και μάλιστα ποιους συγγραφείς!

Δεν κάναμε πολλούς φίλους μέσα από το μπλόγκινγκ γιατί μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Θεωρούμε πως κάποιοι μπλόγκερς που είναι για καιρό στο διαδίκτυο έχουν ένα στυλ που τείνει να γίνει συμβατικό και παρεϊστικο.

Εμείς αυτό το ιστολόγιο το στήσαμε όχι από νεύρωση, αλλά από ανάγκη να τοποθετήσουμε το βιβλίο στη σωστή του διάσταση, πέρα από παρεϊστικες και άλλες νοοτροπίες. Πιστεύουμε πως έχουμε κερδίσει αυτό το στοίχημα προς το παρόν.

Θα ήθελα να σάς ανακοινώσω ότι ανάμεσα στην παρέα (όπου συχνάζουν και πολλοί φιλόλογοι άσχετοι με την επιμέλεια βιβλίων) σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε ένα χρηματικό ποσόν για να βραβεύσουμε τα δημοφιλέστερα βιβλία του μπλόγκ. Τελικά, όταν ήγγικεν η ώρα, επικράτησε η μετριοπαθής αντισυμβατική λογική να αναρτηθούν τα καλύτερα βιβλία της λίστας χωρίς να δοθούν βραβεία. Άλλωστε, τι θα μας ξεχωρίσει τελικά από τους διαπλεκόμενους περιοκατζήδες και κρατικούς καρεκλοκένταυρους; Ετσι στο μπλογκ ως επιβράβευση θα κρατήσουμε τον κατάλογο των καλύτερων 12 βιβλίων της χρονιάς μέχρι το τέλος του 2007».

 

7) Ήχος πλάγιος, Μόνος…

Τον συναντάμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://hxosplagiosmonos.blogspot.com, το όνομα της ιστοσελίδας του «Ήχος, πλάγιος. Μόνος…» όπως κι ο τίτλος του βιβλίου του που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Μπαρτζουλιάνος». Ο Ιωάννης Τσιουράκης γράφει ως επί το πλείστον ποίηση. Αντιγράφουμε από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Οι Ήχοι, λέω, όταν πλαγιάσουν πολύ από τον άνεμο, παύουν να είναι ήχοι. Γίνονται μικρά κορδόνια να μπορούν τα παιδιά να κρατούν τα κόκκινά τους μπαλόνια στο Λούνα Παρκ. Να κρατούν το πλαστικό φορτηγάκι τους καθώς τρέχουν στον δρόμο… Να συγκρατούν ένα παπούτσι επάνω στο πόδι καθώς εκείνο βρίσκεται σε γρήγορο βηματισμό. Κι εγώ πλάγιασα».

Και όσο για το μπλογκ, βεβαίως ο λόγος και πάλι στον ίδιο:

«Ήταν περίπου έναν χρόνο πριν, μια εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα ποίησης και μια γνωριμία με τα μπλόγκ. Αρχικά με επιφύλαξη για τον νέο τρόπο επικοινωνίας. Περιήγηση και μελέτη. Λίγο μετά γεννήθηκε ο «Ήχος Πλάγιος. Μόνος…».
Τίτλος χαρισμένος από κάποιες εικόνες της ψυχής που δε βρήκαν ποτέ τους καμβά να ζωγραφισθούν μα μια λέξη ελάχιστη για να περιγραφούν.

Περίοδος με αλλαγές, μια από αυτές η επιστροφή στην πόλη της Θεσσαλονίκης, με αποσκευές σχεδόν άδειες πια από εικόνες δικές της.

Μια νέα ανάγκη εσωτερικού μονολόγου, μια ανάγκη επικοινωνίας με νέα πρόσωπα.

Νιώθω, ιδιαίτερα τώρα, πως ήταν η ιδανική στιγμή για ανοίγματα.

Αρχικά με ποιήματα δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά, έπειτα με κείμενα αφημένα στο πέλαγος της ψυχής μήπως και γαληνεύσουν κάποτε τα κύματα της.

Αν τα καταφέρνουν τελικά δεν γνωρίζω να πω, νιώθω πως κάποτε οι πλεύσεις των καραβιών αλλάζουν, μακραίνοντας κι ομορφαίνοντας έτσι το ταξίδι.

Άλλωστε είναι ταξίδι οι λέξεις είτε ένας τις διαβάζει είτε πολλοί.

Βρέθηκαν λοιπόν κι οι πρώτοι συνταξιδιώτες, έπειτα κι άλλοι κι άλλοι…

Ταξίδι που συνοδεύθηκε με συζητήσεις τόσο μέσα στα μπλόγκ όσο και σε χώρους πιο ιδιωτικούς.

Ήρθαν και οι γνωριμίες με τα πρόσωπα πίσω από τα μπλόγκ.

Άνθρωποι με όνειρα, με πάθη, με αγωνίες, με προβλήματα, όμορφοι άνθρωποι.

Φορές πολλές βρέθηκα σ’ ένα μπαλκόνι ή έστω περβάζι της ψυχής να κοιτάζω εκείνον τον ουρανό που κάποτε μου έλειπε, ίσως γιατί επιθυμία παλιά ήταν τούτες οι λέξεις να διαβαστούν, οι εικόνες τους να γεννήσουν άλλες εικόνες σ’ εκείνους που θα συμπορευθούν, οι ήχοι τους να αλλάξουν λίγο τον ρυθμό της κυμάτων της ψυχής που είπα και πριν.

Έτσι καθώς κοίταζα κι ακόμα κοιτάζω τούτο τον ουρανό στο σημείο εκείνο του ορίζοντα που το μάτι μπερδεύει ουρανό και θάλασσα βλέπω και μερικά καράβια να ταξιδεύουν, πότε έρχονται και πότε φεύγουν.

Εκείνα τα τελευταία, σαν στρέφουν το πρόσωπο τους πίσω οι ταξιδευτές, διακρίνω το λαμπύρισμα στα μάτια από ένα ελάχιστο δάκρυ, έχουν κι ένα χαμόγελο στα χείλη σα τα παιδιά που γνωρίζουν πως το παιγνίδι δεν τέλειωσε κι ας πάει η μέρα, νύχτωσε πια και πρέπει να μαζευτούν στο σπίτι με μάγουλα κοκκινισμένα από το τρέξιμο στην αλάνα.

Το κέρδος κατά βάθος είναι αυτό.

Η γνώση πως τίποτε δεν τελειώνει, πως τίποτε δεν παύει να ταξιδεύει ακόμα κι αν κάποτε δέσει στο λιμάνι τ’ απάνεμο, ακόμα κι όταν όλα τριγύρω σιωπούν ή απομακρύνονται και στέκεται μόνο στην άκρη κάποιου βράχου που ο άνεμος αγκαλιάσει στο πέρασμα του…»

 

8) Η ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

Τον συναντάμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://changedovernight.blogspot.com. Κ.Υ.Π. Walking, υπογράφει. Το όνομα της ιστοσελίδας του: «Η νύχτα είναι μακριά» και μότο του: «Μέσα από γενεές και γενεές οι άνθρωποι εγκαθίδρυσαν τη νύχτα… Δεν γίνεται να μάθουμε ποιος χάλκεψε τη λέξη για τούτο το διάκενο του σκότους» (Χ.Λ.Μπόρχες).

Δηλώνει «Ερασιτέχνης ιχνηλάτης. Αγαπημένα ίχνη, το μελάνι στα δάχτυλα και το τρίχωμα γάτας σε μαύρα ρούχα». Θεματολογία του, ζητήματα αισθητικής και βιβλία, ως επί το πλείστον. Στην πρώτη σελίδα, Μπρετόν που να σου κλείνει το μάτι: «Κάθε πρωινό, παιδιά ξεκινούν χωρίς καμιά ανησυχία. Το κάθε τι είναι πιθανό, οι χείριστες υλικές συνθήκες είναι άριστες. Τα δάση είναι λευκά ή μαύρα, ποτέ πια κανείς δεν θα κοιμηθεί».

Ο Κ.Υ.Π Walking, ούτε λόγος, έχει πολιτική ματιά και άποψη:

«Το blog μου δημιουργήθηκε στα τέλη του περασμένου Ιουλίου και ονομάζεται «Η νύχτα είναι μακριά». Αρχικά είχα πολλές επιφυλάξεις, που προέρχονταν από αμηχανία, σε σχέση με έναν άγνωστο ως τότε τρόπο έκφρασης. Στο παρελθόν είχα δημοσιεύσει κείμενά μου, αποκλειστικά όμως σε έντυπα του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου, στον οποίο ήμουν ενεργός για περίπου δεκαεφτά χρόνια. Κρίνω ως απαραίτητο τον παραπάνω πολιτικό προσδιορισμό, όχι μόνο γιατί αποτελεί ένα μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της ζωής μου αλλά γιατί στα πλαίσια της βασικής θεματολογίας του blog (κείμενα γνώμης, βιβλιοκριτική, επικαιρότητα) ασκείται από τις αναρτήσεις συχνά κοινωνική κριτική. Ο Roland Barthes, πολύ σωστά υποστηρίζει ότι «το μέγα αμάρτημα της κριτικής δεν είναι ότι στηρίζεται σε κάποια ιδεολογία, αλλά το ότι την αποσιωπά».

Ένα σημαντικό κομμάτι της ζωτικής ενέργειας του blog αντλείται από τις καθημερινές περιηγήσεις και τις συναντήσεις που προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία. Η συγκεκριμένη βόλτα περιλαμβάνει κάποιους σημαντικούς σταθμούς στην Αθήνα, περνάει σε ανύποπτο χρόνο από τα Γιάννενα, ανεφοδιάζεται με συζητήσεις στο νομό Δράμας, (όπου εκτός των άλλων υπάρχουν αξιόλογες προσπάθειες από πολύ νέους σε ηλικία bloggers) και καταλήγει στη Λάρισα, εκεί δηλαδή όπου ξεκίνησε πριν από αρκετό καιρό η πρώτη συστηματική ανάγνωση ιστολογίου.

Είναι η πρώτη φορά που δεν υπογράφω κείμενα με το ονοματεπώνυμό μου κι αυτό είναι μία εντελώς διαφορετική αίσθηση. Σε ένα απόλυτα υπερσυμβολικό χώρο όπως είναι το διαδίκτυο, χρησιμοποιώ το ψευδώνυμο Κ.Υ.Π walking το οποίο ως προς το πρώτο συνθετικό του, παραπέμπει προφανώς στην πάλαι ποτέ αμαρτωλή υπηρεσία πληροφοριών. Ο Κ.Υ.Π walking είναι ένα ιδιότυπο είδος περιπατητή, υπό τη «διακριτική» εποπτεία των λήψεων από κάμερες και δορυφόρους. Η χρήση του συγκεκριμένου ψευδωνύμου είναι μια υπόμνηση για το ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Δε θεωρώ ότι τα πάντα είναι κατάλληλα προς δημοσίευση. Όταν γράφω, χτενίζω τα κείμενά μου με τις ώρες και δεν έχω ακόμα αποφύγει να είναι στο χαρτί το πρώτο χέρι. Για μένα το blog δεν είναι απλώς ένα προσωπικό ημερολόγιο. Από την άλλη, υπάρχει άπλετος χώρος για χαβαλέ, ειδικά στα σχόλια, όπου η ανάρτηση γίνεται αρχή συζήτησης. Αλλά μίας συζήτησης όπου οι ρόλοι αλλάζουν, οι διευκρινιστικές ερωτήσεις μπορεί να φέρουν τα πάνω κάτω, μίας συζήτησης που πάντα κάτι διακινδυνεύεται. Στο χώρο αυτό η σοβαροφάνεια μένει στην άκρη. Όπως και στο σταθερό περιβάλλον του blog, όπου υπάρχουν αναφορές σε πραγματικά βιώματα – ένας τρόπος να εξισορροπώ τη θεωρία με αγαπημένες εμμονές που πάντα θα ψάχνουν εκτόνωση έξω από το μέσο. Δεν πιστεύω πλέον ότι αυτοί που επιλέγουν το blogging ως τρόπο έκφρασης είναι αναγκαστικά μακριά από την κοινωνική δράση. Αντίθετα, βρίσκω εδώ πρωτοβουλίες που μετράνε, παρέες ολοζώντανες εντός και εκτός. Τέλος, ένα δημόσιο λόγο που ενώ έχει τη δυνατότητα να θυμίζει τον κατεστημένο λόγο των απανταχού κριτικών μένει συνειδητά από τη μεριά αυτού που συμμετέχει».

 

9) To “Α μπε μπα blog” της Νέλλυ Νέζη

Την συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση: http://nellinezi.blogspot.com. Νέλλυ Νέζη το ονόμασε δειλά στην αρχή. Περνούσε ό,τι δικό της. Μετά της προέκυψε το πιο «χαλαρό και παιχνιδιάρκιο» Α ΜΠΕ ΜΠΑ ΜΠΛΟΓΚ. Κι αυτό της αρέσει! Αλλά ο λόγος στη Νέλλυ Νέζη, γι’ αυτό!

«Από μικρή σχετικά ηλικία είχα ξεκινήσει να γράφω διάφορα. Λίγο ποιήματα…λίγο σκέψεις…λίγο ιστοριούλες… λίγο απ’ όλα εν ολίγοις. Έτσι. Χωρίς λόγο και σκοπό. Άλλα τα κρατούσα, άλλα τα πέταγα….ώσπου σταμάτησα. Ξανά έτσι . Χωρίς λόγο. Δε μου έβγαινε και δεν το έκανα πια. Όταν κάποια στιγμή ξαναβρήκα τα παλιά μου γραπτά, τα πέταξα . Όλα . Με μιας…«Βλακείες» σκέφτηκα.

Το ίδιο ξαφνικά όμως , γύρω στο 2003 , ξανάρχισα να γράφω. Παραμύθια αυτή τη φορά. Κι ύστερα ξεκίνησα κι ένα παιδικό διηγηματάκι… Δεν ήξερα όμως αν αυτά που γράφω είναι απλά βλακείες του παιδικού μου μυαλού (!) ή αν πραγματικά άξιζαν έστω και λίγο.

Κι εκεί ήρθε η προτροπή της αδερφής μου, Ρεγγίνας Μπούκουρα, που είχε γίνει κι η ίδια μπλόγκερ λίγους μήνες πριν . «Γιατί δεν ανοίγεις ένα μπλογκ? Να βάλεις εκεί αυτά που γράφεις… θα σου κάνουν σχόλια, θα σου πουν τη γνώμη τους.» Έτσι το ξεκίνησα… Το Σεπτέμβριο του 2006. Με λίγο δισταγμό , λίγη ντροπή , λίγη ανασφάλεια…. Στην αρχή , δειλά δειλά… Όταν ήρθε το πρώτο σχόλιο από τη μπλόγκερ Εαρινή Συμφωνία, άρχισα να παίρνω τα πάνω μου! Ύστερα ήρθαν κι άλλα θετικά σχόλια. Σιγά σιγά πήρα θάρρος μέσα από όλο αυτό κι έστειλα ένα παραμύθι μου σε λογοτεχνικό διαγωνισμό της Π.Ε.Λ. Πήρε το β΄ βραβείο! Δεν το πίστευα! Απέκτησα πείσμα και πίστη.

Το κάθε μπλογκ , δεν υπάρχει αλλιώς, παρά μόνο μέσα από τον κάτοχό του .Μέσα απ τις σκέψεις του και τις ανάγκες του. Έτσι , και το δικό μου, στην πορεία πήρε το χαρακτήρα μου. Άρχισε να μου μοιάζει. Να κάνει αστεία, να βάζει ποιήματα όχι μόνο παιδικά πια , να βάζει στίχους για τραγούδια, παραμύθια, σκέψεις, προβληματισμούς, αληθινά βιώματα κι εμπειρίες…. Το μπλογκ μου έγινε η προέκτασή μου.

Δεν προσδοκώ τίποτα . Απλά απολαμβάνω την ελευθερία που μου προσφέρει. Μου αρέσει να επικοινωνώ μέσα από αυτό και να ποστάρω ό,τι γουστάρω! Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά αυτό ακριβώς νοιώθω! Και ειλικρινά ούτε που το περίμενα ότι θα «γνώριζα» τόσους ζεστούς κι αξιόλογους ιντερνετοφίλους με αυτόν τον τρόπο . Και νοιώθω όμορφα όταν «μιλάω» και «τα λέμε», και τα σοβαρά μας και τα αστεία μας, με τόσα καλά παιδιά!

Όταν το πρωτοξεκίνησα , το ονόμασα, ΝΕΛΛΥ ΝΕΖΗ … ήταν τυπικό και καθώς πρέπει! Μα όταν άρχισε να αλλάζει στυλ και μορφή, το ξαναβάφτισα. Κι απ’ το τυπικό ψευδώνυμό μου, πέρασε στο χαλαρό και παιχνιδιάρικο Α ΜΠΕ ΜΠΑ ΜΠΛΟΓΚ…!!! Και για να πω την αλήθεια , μου αρέσει πιο πολύ έτσι!».

 

10) Γράφοντας για φίλους τα «Σκυλιά στη βροχή»

Τον συναντάμε σε δυο διευθύνσεις: http://raywind.blogspot.com και http://spidertale.blogspot.com. Υπογράφει ως Simon Says, σήμα κατατεθέν του το λυκάκι που τρέχει. Έκανε μπλογκ για να γράφει για φίλους. Στην αρχή στα τυφλά. Ένα διήγημα άτιτλο που έγινε σιγά – σιγά μυθιστόρημα. Τα «Σκυλιά στη βροχή» Αλλά γι’ αυτή του την θαυμαστή περιπέτεια, μας μιλά ο ίδιος ο Simon says:

«Οκτώβριος του 2005 και δυο φίλοι, μου έστησαν ένα blog ως μέσο πίεσης για να τους γράψω μια ιστορία.

«Είναι απλό, μου είπαν, εσύ θα γράφεις κι εμείς θα διαβάζουμε… μαζί με όλους τους άλλους».

Με την τεχνολογία τα πήγαινα πολύ καλά, αλλά εκείνο το «μαζί με όλους τους άλλους» μου προκαλούσε μεγάλο άγχος. Έγραψα μουδιασμένα κάποια ποστάκια για βιβλία που μου άρεσαν και τη μετάφραση ενός διηγήματος του Ray Bradbury και το ξέχασα μέχρι το Μάρτη.

Τότε ήταν που αποφάσισα να ξεφύγω από τα μικρά διηγήματα που έκρυβα στα συρτάρια μου και να προσπαθήσω να γράψω μια μεγάλη ιστορία –κι αυτό, μετά από πάρα πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να γράψω κάτι μεγαλύτερο.

Ξεκίνησα λοιπόν στα τυφλά να γράφω λέξη-λέξη αυτό το «κάτι παραπάνω από ένα διήγημα», έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι πολύ πιθανόν και να τα κατάφερνα «από ντροπή» απέναντι στους φίλους μου που με παρακολουθούσαν από τις οθόνες τους. Τα πρώτα άτιτλα κεφάλαια απόκτησαν τελικά έναν τίτλο (Σκυλιά Στη Βροχή) που προήλθε από ένα σχόλιο του ανεψιού μου για το ομώνυμο τραγούδι του Tom Waits, κι αυτό το θεώρησα εξαιρετικά καλότυχο γιατί είχε φτάσει ακριβώς την ώρα που έπρεπε.

Παράλληλα, κατάπινα το ένα μετά το άλλο, ένα σωρό βιβλία από συγγραφείς που ανέλυαν τεχνικές γραψίματος. Όλα εκείνα τα βιβλία έγραφαν πάνω κάτω τα ίδια πράγματα αλλά παρόλα αυτά συνέχισα να τα διαβάζω γιατί με κρατούσαν εστιασμένο σ’ αυτό που επιχειρούσα –κάτι σαν τα ψίχουλα που έριχνε πίσω του ο Κοντορεβιθούλης για να μη χάσει το δρόμο του.

Σιγά-σιγά άρχισε να φτάνει και κόσμος, να διαβάζει την ιστορία και ν’ αφήνει τα σχόλιά του. Το «κάτι» που έγραφα τους άρεσε κι αυτό μου έδινε δύναμη να σκαρφίζομαι πράγματα για να συνεχίσω. Μετά από ένα σημείο έγραφα για τους διαδικτυακούς «φίλους μου» –γιατί δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να τους αποκαλώ. Οι δυο έγιναν τρεις, τέσσερις, πέντε… Ξέρω πως αυτό ακούγεται κάπως περίεργο –για να μην πούμε ότι είναι ξεσηκωμένο από τον παππού Μπόρχες, γεγονός που δηλώνουν και οι παρενθέσεις. Λειτούργησε όμως.

Δεν με απασχόλησε ποτέ αυτή η ιστορία με τις «μάσκες» στα blog, μάλλον γιατί όλοι όσους γνώρισα μέσα στο δίκτυο, ήταν πάντα έτοιμοι να βγάλουν αυτή τη μάσκα και να εμφανιστούν όπως είναι. Μπορεί να στάθηκα απλώς τυχερός.

Μετά το τελευταίο κεφάλαιο από τα Σκυλιά Στη Βροχή, σκέφτηκα ν’ ανεβάσω κάποια από τα έτοιμα διηγήματα που έχω αλλά δεν το θεώρησα αρκετά ενδιαφέρον. Προτιμώ την πρόκληση του να γράφω επί τόπου κάτι εντελώς καινούργιο».

 

11) O Tera-amou της Νισύρου

Η ηλεκτρονική του διεύθυνση είναι: http://tera-amou.pblogs.gr. Το βιβλίο του με τον ομώνυμο τίτλο «Tέρα Αμου» από τις εκδόσεις «Αρμός» κατ’ ευθείαν στα βιβλιοπωλεία. Ο συγγραφέας του Νικόλας Διακογιάννης ζει και εργάζεται σαν δάσκαλος στη Νίσυρο. Το ιστολόγιό του ένα από τα πλέον καλαίσθητα με κείμενα για την λογοτεχνία, διαγωνισμούς, βίντεο και μουσικές στο διαδίκτυο. Ο λόγος, όμως, για την ιστοσελίδα του, στον ίδιο:

«Στ’ αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Έλα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»

Σ’ αυτό το μέσο της οπτικής ή στο μεταίχμιο για κάποιους άλλους, συνεχίζει να φλερτάρει το ιστολόγιο Τέρα Άμου που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 2006 τα πρώτα δειλά βήματα στον κόσμο της ιστιόσφαιρας. Το όνομά του, δανεισμένο απ’ τον ομώνυμο τίτλο του βιβλίου μου που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Αρμός, δεν είναι παρά η διαμελισμένη εκδοχή της προσφώνησης «Μητέρα μου!».

Οι πρώτες αναρτήσεις συνταίριαζαν λογοτεχνικά κείμενα με φωτογραφίες της Νισύρου. Καθώς ο καιρός περνούσε, γεννήθηκε η ανάγκη να συνομιλήσω με πεζογράφους, ποιητές και μόλις πρόσφατα με άλλους δημιουργούς. Η διαδικτυακή παρέα μεγάλωνε διαρκώς, νέα πρόσωπα με ή χωρίς δικό τους blog περνούσαν να αφήσουν ένα σχόλιο και να επι-κοινωνήσουν. Μοιραστήκαμε όνειρα, ανησυχίες, γεγονότα όπως την περιπέτεια της Αμαλίας, τις πυρκαγιές του περσινού καλοκαιριού και τόσα άλλα.

Αργότερα αποφάσισα να γράφω μικρά κείμενα με αφορμή κάποιο βίντεο από το youtube και διαπίστωσα το μεγάλο αριθμό των bloggers που έκαναν το ίδιο, εκφράζονταν με κείμενα πράγματι πολύ αξιόλογα. Πιστεύω ότι εκεί έξω στην μπλογκόσφαιρα μας περιμένει ένας υπέροχος κόσμος που ανταλλάσσει απόψεις, καταθέτει πολύτιμα πετράδια της ψυχής του και αποδεικνύει ότι μπορεί να επηρεάζει ακόμη και τις κοινωνικές εξελίξεις. Σαφέστατα υπάρχουν και οι κακοτοπιές, αλλά είναι στην κρίση του καθενός να αποφύγει τους σκοπέλους.

Έπειτα σκέφτηκα την προσφορά βιβλίων με την αρωγή εκδοτικών οίκων που είδαν με θετικό μάτι την κίνηση αυτή. Εμείς απλώς θολώναμε το όνομα του συγγραφέα, τον τίτλο και ζητούσαμε απ’ τον αναγνώστη να σερφάρει στην ιστοσελίδα του εκδ. οίκου και να αποστείλει τα στοιχεία που έλειπαν. Οι προσφορές αυτές, το πάρε – δώσε με παιδιά από όλη την Ελλάδα(για μένα όλοι τους παιδιά είναι), εκτός από τη διέξοδο επικοινωνίας που μου προσέφερε, άρχισε να ενισχύει, έστω και πολύ λίγο, τη φιλαναγνωσία. Μάλιστα το ιστολόγιο λειτουργεί ενίοτε και ως ηλεκτρονική εφημερίδα, αφού φιλοξενεί άρθρα από την τρέχουσα νισυριακή επικαιρότητα, φέρνοντας ακόμη πιο κοντά στη μικρή πατρίδα τους Νισύριους της Αμερικής, Καναδά, Αυστραλίας αλλά και όπου γης.

Καταφέραμε επίσης, να φέρουμε σε συνάντηση τις συγγραφείς Αλκυόνη Παπαδάκη, Κατερίνα Καριζώνη και Λένα Μαντά με τρεις αντίστοιχους νικητές κάποιου διαγωνισμού και πιστεύω πως μέσα από όλες αυτές τις ενέργειες όλο κάτι καλό μένει.

Όσο νιώθω πως γεμίζω απ’ το ιστολόγιο, θα συνεχίσω κάθε προσπάθεια. Κι εύχομαι να έχω τη σοφία να διακόψω τις εγγραφές, όταν πλέον δεν θα έχω κάτι να πω…

 

Το αφιέρωμα συνεχίζεται στο επόμενο Fractal.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Back to Top